Οἱ ἁγνοὶ νέοι ὑπερτεροῦν!

Στὴν ἀντίληψη πολλῶν ἀνθρώneosπων ἡ Σουηδία εἶναι μιὰ χώρα ὅπου ὑπάρχει μεγάλη ἠθικὴ χαλαρότητα. Εἶναι ὅμως ἐνθαρρυντικὸ τὸ γεγονὸς ὅτι στὴ χώρα αὐτὴ σημαντικὸς ἀριθμὸς νέων ζοῦν ἁγνὴ ζωή, χωρὶς ὁποιεσδήποτε γενετήσιες σχέσεις. Μάλιστα πρόσφατα εἶδε τὸ φῶς τῆς δημοσιότητας μιὰ πολὺ ἐνδιαφέρουσα ἔρευνα ἀπὸ ὁμάδα Σουηδῶν ἐρευνητῶν, οἱ ὁποῖοι προέρχονται ἀπὸ τρία διαφορετικὰ σουηδικὰ πανεπιστήμια: τὸ πανεπιστήμιο Lund, τὸ πανεπιστήμιο Linnæus καὶ τὸ πανεπιστήμιο Linköping. Ὁ στόχος τῆς ἔρευνας ἦταν νὰ διερευνήσει κατὰ πόσο ἡ ἁγνὴ ζωὴ καὶ ἡ ἀπουσία γενετήσιων σχέσεων ἐπηρεάζει θετικὰ ἢ ἀρνητικὰ τὴ ζωὴ τῶν νέων. Γιὰ τὸν σκοπὸ αὐτὸ μάζεψαν πληροφορίες ἀπὸ 3,380 Σουηδοὺς νέους ἡλικίας δεκαοκτὼ ἐτῶν. Πρόκειται δηλαδὴ γιὰ ἄτομα στὸ μεταίχμιο μεταξὺ ἐφηβικῆς καὶ ἐνηλικιωμένης νεανικῆς ἡλικίας.

Μετὰ ἀπὸ προσεκτικὴ ἀνάλυση τῶν δεδομένων οἱ ἐρευνητὲς κατέληξαν ὅτι οἱ νέοι ποὺ ζοῦν ἁγνὴ ζωὴ παρουσιάζουν σημαντικὰ κοινωνικὰ καὶ ψυχολογικὰ πλεονεκτήματα σὲ σχέση μὲ τοὺς συνομήλικούς τους ποὺ ἐμπλέκονται σὲ γενετήσιες σχέσεις. Συγκεκριμένα οἱ νέοι αὐτοὶ παρουσίαζαν πολὺ λιγότερη κατανάλωση οἰνοπνεύματος, πολὺ χαμηλότερα ποσοστὰ καπνίσματος καὶ πολὺ λιγότερα κρούσματα ἀντικοινωνικῆς συμπεριφορᾶς. Ἀσφαλῶς ὅλοι γνωρίζουμε πόσο σημαντικὸ εἶναι γιὰ τὴ φυσικὴ ὑγεία, τὴν ψυχικὴ εὐεξία καὶ τὴν κοινωνικὴ πρόοδο ἑνὸς νέου νὰ ἀπέχει ἀπὸ τέτοιου εἴδους κακὲς συνήθειες ἢ συμπεριφορές.

Πολὺ σημαντικὸ εἶναι καὶ ἕνα ἄλλο εὕρημα τῆς ἔρευνας αὐτῆς: Οἱ νέοι ποὺ ζοῦν ἁγνὴ ζωὴ ἔχουν σὲ σημαντικὸ βαθμὸ πολὺ λιγότερες ἐμπειρίες γενετήσιας ἢ/καὶ φυσικῆς κακοποίησης. Τὸ συμπέρασμα εἶναι σαφές: Ἄτομα ποὺ ὑπέστησαν γενετήσια ἢ φυσικὴ κακοποίηση ἔχουν πολὺ περισσότερες πιθανότητες νὰ ἐμπλακοῦν σὲ γενετήσιες σχέσεις στὴν ἐφηβικὴ ἡλικία σὲ σύγκριση μὲ τὰ ἄτομα ποὺ δὲν βίωσαν γενετήσια ἢ φυσικὴ κακοποίηση.

Ὅμως ἂς ἔχουμε ὑπόψη μας ὅτι οἱ κοινωνικὲς ἐπιστῆμες μᾶς δίνουν τὴν ἑξῆς σημαντικὴ πληροφορία: Μιὰ συμπεριφορὰ ποὺ εἶναι συνέπεια κάποιων ἀρνητικῶν παραγόντων μὲ τὴ σειρά της ἐπιτείνει τοὺς παράγοντες αὐτούς. Γιὰ τὸ ζήτημα ποὺ μελετοῦμε τὸ πρόβλημα λειτουργεῖ ἔτσι: Ἡ γενετήσια ἢ φυσικὴ κακοποίηση ποὺ ὑπέστησαν κάποιοι ἔφηβοι (στὴν παιδικὴ ἢ ἐφηβικὴ ἡλικία) τοὺς ὠθεῖ πρὸς τὶς γενετήσιες σχέσεις. Καὶ αὐτὲς μὲ τὴ σειρὰ τους καθιστοῦν τοὺς νέους περισσότερο ἀνοχύρωτους ἀπέναντι σὲ μελλοντικὴ γενετήσια ἢ φυσικὴ κακοποίηση. Καὶ ὄντως οἱ ἔφηβοι ποὺ ἐμπλέκονται σὲ γενετήσιες σχέσεις εἶναι περισσότερο εὐάλωτοι σὲ μελλοντικὴ γενετήσια ἢ φυσικὴ κακοποίηση. Καὶ ἐννοοῦμε δύο πράγματα: εἴτε κακοποίηση ποὺ θὰ ὑποστοῦν αὐτοὶ οἱ ἔφηβοι ἀπὸ ἄλλους εἴτε κακοποίηση ποὺ θὰ διαπράξουν οἱ ἴδιοι εἰς βάρος ἄλλων. Αὐτὸ ὀφείλεται στὸ ὅτι οἱ ἔφηβοι ποὺ δὲν ζοῦν ἁγνὴ ζωὴ ἔχουν μειωμένες ψυχικὲς καὶ ἠθικὲς ἀντιστάσεις. Ἀκόμη ἡ ζωὴ τῶν ἐφηβικῶν γενετήσιων σχέσεων τοὺς κάνει νὰ συναναστρέφονται μὲ ἄτομα ποὺ εἶναι ἐπιρρεπῆ στὴν ἐξάσκηση γενετήσιας ἢ φυσικῆς βίας. Δημιουργεῖται ἔτσι ὁ φαῦλος κύκλος τῶν ἐφηβικῶν γενετήσιων σχέσεων.

Ἀντιθέτως οἱ νέοι ποὺ ζοῦν ἁγνὴ ζωὴ ἔχουν ὑγιέστερες κοινωνικὲς σχέσεις καὶ καλύτερες κοινωνικὲς δεξιότητες ἀπὸ ὅτι οἱ νέοι ποὺ ἐμπλέκονται σὲ γενετήσιες σχέσεις. Κατὰ κανόνα συνδέονται καὶ ἐπικοινωνοῦν μὲ ἀνθρώπους (συνομήλικους ἢ μεγαλύτερους) ποὺ εἶναι ὑγιεῖς καὶ ἀξιοπρεπεῖς προσωπικότητες καὶ συνεπῶς διατρέχουν σὲ πολὺ μικρότερο βαθμὸ σὲ σχέση μὲ τοὺς ὑπόλοιπους νέους τὸν κίνδυνο νὰ θυματοποιηθοῦν καὶ νὰ ὑποστοῦν γενετήσια ἢ φυσικὴ–σωματικὴ κακοποίηση. Ἂν λάβουμε ὑπόψη μας ὅτι αὐτοῦ τοῦ εἴδους οἱ κακοποιήσεις ἀφήνουν ἰσόβια τραύματα καὶ ἀνεπούλωτες πληγὲς στὸν ψυχισμὸ τοῦ ἀνθρώπου (μὲ πολλὲς συνακόλουθες κοινωνικὲς δυσλειτουργίες) μποροῦμε νὰ καταλάβουμε τὴν πλεονεκτικότερη θέση στὴν ὁποία βρίσκονται οἱ νέοι ποὺ ζοῦν ἁγνὴ ζωή.

Σχολιάζοντας τὰ συνολικὰ εὑρήματα τῆς ἔρευνάς τους οἱ Σουηδοὶ ἐπιστήμονες κάνουν τὴν ἑξῆς βαρυσήμαντη παρατήρηση: «Οἱ δεκαοχτάχρονοι νέοι ποὺ ζοῦν ἁγνὴ ζωὴ παρουσιάζονται νὰ ἔχουν ζήσει μιὰ πιὸ σταθερὴ ζωὴ σὲ σχέση μὲ τοὺς συνομήλικούς τους ποὺ ἔχουν γενετήσιες σχέσεις. Ἐπιπλέον ἔχουν περισσότερο παραδοσιακὲς ἀξίες καὶ στάσεις ζωῆς».

Ἀναλύοντας ἐπιπλέον τὰ δεδομένα τους οἱ ἐρευνητὲς ἀνακάλυψαν ὅτι ἡ σταθερότητα βίου καὶ οἱ παραδοσιακὲς ἀξίες ποὺ χαρακτηρίζουν τοὺς νέους ποὺ ζοῦν ἁγνὴ ζωὴ σὲ ἕνα μεγάλο βαθμὸ ὀφείλονται στὸ οἰκογενειακό τους περιβάλλον. Δὲν εἶναι καθόλου τυχαῖο ποὺ ἡ ἔρευνα αὐτὴ ἔδειξε ὅτι οἱ νέοι ποὺ ζοῦν ἁγνὴ ζωὴ ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον ζοῦν μαζὶ μὲ τοὺς βιολογικούς τους γονεῖς καὶ ὄχι μόνοι τους ἢ σὲ ἱδρύματα ἢ σὲ ἀνάδοχες οἰκογένειες. Ἀντιπαραβάλλοντας οἱ ἐρευνητὲς τὸ εὕρημα αὐτὸ μὲ ἀνάλογα εὑρήματα ἀπὸ ἄλλες ἔρευνες σὲ διάφορες χῶρες καταλήγουν ὅτι «μιὰ ἄθικτη, συγκροτημένη οἰκογένεια εἶναι προστατευτικὸς παράγοντας γιὰ τοὺς νέους». Ἀκόμη συμπεραίνουν ὅτι «τὸ νὰ διατηρηθοῦν οἱ νέοι μακριὰ ἀπὸ γενετήσιες σχέσεις εἶναι σύμπτωμα ἢ συνέπεια διαφόρων παραγόντων ποὺ ἀφοροῦν στὴν παιδικὴ καὶ ἐφηβική τους ἡλικία». Γι’ αὐτὸ εἰσηγοῦνται «νὰ ληφθοῦν διαφόρων εἰδῶν προληπτικὰ μέτρα στοχευμένα πρὸς τὶς οἰκογένειες ποὺ ἔχουν μικρὰ παιδιά».

Οἱ Σουηδοὶ ἐρευνητὲς δneaὲν προχωροῦν, γιὰ νὰ ποῦν ξεκάθαρα ποιὰ εἶναι τὰ «προληπτικὰ μέτρα» ποὺ πρέπει νὰ ληφθοῦν. Ἴσως νὰ φοβοῦνται μήπως κατηγορηθοῦν πεπαλαιωμένοι καὶ μὴ πολιτικῶς ὀρθοὶ ἀπὸ τὴν καθεστηκυῖα τάξη τοῦ ἀμοραλισμοῦ, τῆς ἠθικῆς ἀσυδοσίας καὶ τοῦ γενετήσιου ἐκτραχηλισμοῦ. Ὅμως ἀπὸ τὰ εὑρήματα τῆς ἔρευνας εἶναι ξεκάθαρο ποιὰ προληπτικὰ μέτρα πρέπει νὰ ληφθοῦν. Ἐμεῖς τολμοῦμε νὰ τὰ ἀπαριθμήσουμε μὲ σαφήνεια. Ἐὰν θέλουμε οἱ νέοι μας νὰ ἔχουν ψυχοσωματικὴ ὑγεία καὶ κοινωνικὴ εὐημερία πρέπει:

(α) Νὰ δημιουργήσουμε στοὺς νέους μας θετικὲς στάσεις ἀπέναντι στὴν ἁγνότητα. Οἱ νέοι μας νὰ μάθουν νὰ ἐκτιμοῦν τὴν ἁγνότητα ὡς μέγιστη ἀξία καὶ νὰ ἀγωνίζονται νὰ τὴ βιώνουν. Γιὰ νὰ ἐπιτευχθεῖ αὐτό, πρέπει νὰ καλλιεργήσουμε ἕναν πολιτισμὸ ἁγνότητας. Πρὸς τὸν σκοπὸ αὐτὸ πρέπει νὰ συνεργαστοῦν ὅλοι οἱ φορεῖς ἀγωγῆς: οἰκογένεια, σχολεῖο, Ἐκκλησία, κοινωνία.

(β) Νὰ καταβληθεῖ κάθε δυνατὴ προσπάθεια γιὰ νὰ στηριχθεῖ ἡ φυσικὴ–παραδοσιακὴ οἰκογένεια (πατέρας, μητέρα καὶ παιδιά) καὶ νὰ ἀποφεύγονται ὅσο γίνεται περισσότερο τὰ διαζύγια. Ἂς μὴ λησμονοῦμε τὸ σημαντικὸ εὕρημα τῆς παρουσιαζόμενης ἔρευνας: Τὰ παιδιὰ ποὺ ζοῦν μὲ τοὺς βιολογικούς τους γονεῖς ἔχουν περισσότερα ἐχέγγυα γιὰ νὰ διατηρήσουν τὴν ἁγνότητά τους, ἡ ὁποία μὲ τὴ σειρά της θὰ συμβάλει στὴν ψυχοκοινωνική τους εὐεξία.

(γ) Νὰ ἀποφεύγεται παντελῶς ἡ υἱοθεσία παιδιῶν ἀπὸ συμβιοῦντα ἄτομα. Τὰ παιδιά – ὅπως ἔδειξε ἡ ἔρευνα– κατὰ κανόνα ὠφελοῦνται ὅταν ἀνατρέφονται ἀπὸ τοὺς βιολογικούς τους γονεῖς. Σὲ περίπτωση θανάτου ἢ γονεϊκῆς ἀνεπάρκειας τῶν βιολογικῶν γονέων, τὰ παιδιὰ πρέπει νὰ υἱοθετοῦνται ἀπὸ ἔγγαμα (ὄχι συμβιοῦντα) ζεύγη ποὺ νὰ προσομοιάζουν πρὸς τοὺς βιολογικοὺς γονεῖς (νὰ εἶναι δύο ἄτομα διαφορετικοῦ φύλου), νὰ εἶναι ἄνθρωποι ἐγνωσμένης καλοσύνης καὶ ἀξιοπρέπειας καὶ νὰ ἐμπνέονται ἀπὸ παραδοσιακὲς ἀξίες. Μόνο ἂν ἐμπνέονται οἱ ἴδιοι ἀπὸ παραδοσιακὲς ἀξίες, θὰ μποροῦν νὰ τὶς ἐμπνεύσουν καὶ στὰ παιδιά τους (φυσικὰ ἢ υἱοθετημένα). Νὰ ὑπενθυμίσουμε ὅτι ἡ ἐν λόγῳ ἔρευνα ἔδειξε ὅτι νέοι ποὺ ἐμφοροῦνται ἀπὸ παραδοσιακὲς ἀξίες ἔχουν πολὺ περισσότερες πιθανότητες νὰ διατηρήσουν τὴν ἁγνότητά τους. Γι’ αὐτὸ πιὸ πάνω θεωρήσαμε ἀπαραίτητο ἡ υἱοθεσία νὰ γίνεται ἀπὸ ἔγγαμα καὶ ὄχι ἀπὸ συμβιοῦντα ἄτομα. Ἡ συμβίωση ἀφ’ ἑαυτῆς καὶ ἐξ ὁρισμοῦ εἶναι ἀντιπαραδοσιακὴ πράξη.

Μὲ λύπη ὀφείλουμε νὰ παρατηρήσουμε ὅτι δυστυχῶς στὴν πατρίδα μας γίνονται ἀκριβῶς τὰ ἀντίθετα ἀπὸ ὅσα εἰσηγούμαστε πιὸ πάνω: Ἡ ἁγνότητα χλευάζεται. Οἱ νέοι ποὺ ζοῦν ἁγνὴ ζωὴ θεωροῦνται «καθυστερημένοι». Οἱ παραδοσιακὲςξίες διώκονται ἀπηνῶς. Τὰ μέσα μαζικῆς ἐνημέρωσης (συσκότισης) διαφημίζουν κάθε λογῆς ἀνηθικότητα. Τὸ σχολεῖο μὲ τὴ «σεξουαλικὴ ἀγωγή» παρουσιάζει τὶς ἐφηβικὲς γενετήσιες σχέσεις ὡς δῆθεν «δικαίωμα» προβάλλοντας καὶ διαφημίζοντας τὰ ἐκτρωτικὰ καὶ καρκινογόνα ἀντισυλληπτικὰ καὶ τὰ κατ’ εὐφημισμὸν «προφυλακτικά». Τὰ διαζύγια καλπάζουν. Οἱ υἱοθεσίες παιδιῶν ἀπὸ συμβιοῦντα ἄτομα προετοιμάζονται. Καὶ ἄλλα πολλά…

Τὰ ἀποτελέσματα τῆς πρόσφατης ἔρευνας τῶν Σουηδῶν ἐπιστημόνων ἂς μᾶς προβληματίσουν. Τὸ μήνυμα εἶναι ξεκάθαρο: Οἱ νέοι ποὺ ζοῦν ἁγνὴ ζωὴ καὶ ὡς πρὸς τὴν ψυχοσωματική τους ὑγεία καὶ ὡς πρὸς τὴν κοινωνική τους παρουσία ὑπερτεροῦν κατὰ πολὺ συγκρινόμενοι μὲ τοὺς νέους ποὺ ἐμπλέκονται σὲ γενετήσιες σχέσεις. Ἔχουμε καλὴ καὶ εἰλικρινῆ διάθεση γιὰ νὰ ἀκούσουμε καὶ νὰ ἀξιοποιήσουμε τὸ μήνυμα αὐτό; 

Ὅμιλος Ἐπιστημόνων «Εὐθύνη»

Πηγὴ 

Äsa A. Kastborn et al., “Differences in Sexual Behavior, Health, and History of Child Abuse among School Students Who Had and Had Not Engaged in Sexual Activity by the Age of 18 Years: A Cross-Sectional Study,” Journal of Adolescent Health, Medicine, and Therapeutics 7 [2016]: pp. 1-11